Luki w systemach IT – pierdyliardy kodu i małe kwiatki
W świecie IT często mówi się o bezpieczeństwie w kategoriach wielkich mechanizmów: SPF, DKIM,
DMARC, szyfrowanie end-to-end, miliardy linii kodu zabezpieczających serwery pocztowe i aplikacje.
Tworzy to obraz hermetycznego systemu, w którym nic nie ma prawa się wydostać. A jednak…
Gdzie rodzą się luki?
Najczęściej nie w samych algorytmach kryptograficznych czy protokołach, ale w tym, co najbardziej
ludzkie: - ktoś kiedyś dodał alias, by przekierować pocztę na prywatny adres, - zapomniano o starym
wpisie w konfiguracji, - serwer generuje komunikat błędu i „mimowolnie” zdradza coś, czego nie
powinien.
Iluzja szczelności
Bezpieczeństwo IT to nie tylko potężne mury, ale też setki małych furtek. Możesz mieć najbardziej
zaawansowane protokoły uwierzytelniania, a i tak system „wypapla” informację w nagłówku zwrotki. To
pokazuje, że pierdyliardy linijek kodu nie chronią przed drobiazgami, które powstają na styku
człowieka i maszyny.
Dlaczego to ważne?
Bo większość „wycieków” nie wynika z genialnych ataków hakerskich, tylko z: - drobnych przeoczeń, -
nieusuniętych wpisów, - niewłaściwie skonfigurowanych usług.
To jest właśnie ironia: technologia potrafi być potężna, ale najbardziej zdradza nas rutyna.
Wnioski
Systemy są tak mocne, jak ich najsłabsze ogniwo – a tym zwykle jest człowiek.
„Wielkie zabezpieczenia” mogą paść przez mały, stary wpis w konfiguracji.
Żaden system nie jest absolutnie szczelny – i to nie wada, ale przypomnienie, że trzeba myśleć
krytycznie o technice.
Tak powstają kwiatki w stylu: miliardy wydane na bezpieczeństwo, a system i tak ujawni coś, co miał
ukryć. To dobra lekcja pokory wobec technologii – i świetne przypomnienie, że w IT nie ma świętych
krów.